تبليغاتX
من با تو غزل مي‌آفرينم... - مترسك
شاعر نيَم و شعر ندانم كه چه باشد..........................من مرثيه‌خوان دل ديوانه‌ي خويشم
بعضی از ما انسان‌ها، چه روح‌هاي حقيري داريم... كسي كه مترسك رو آفريد، روحش از معنويت مترسك فراتر نمي‌رفته، كه همه چيز رو براي خودش مي‌خواسته، قلبهاي پوشالي...
اما مترسك، موجود حقيري كه وجود داره ولي وجود نداره. اين رو كلاغها هم بعد از مدتي مي‌فهمند. 

***
دوران دانشجويي يه روز از ميدون ولي‌عصر مي‌گذشتم، پايين‌تر از سينما، پسر بچه‌اي ترازويي كنارش و كتابش دستش درس ميخوند... آره درس مي‌خوند. همه‌ي غصه‌ي عالم ريخت توي دلم. لباسهاش، كفشهاي پاره‌ش و غرورش كه حتي سر بلند نمي‌كرد كه ببينه اين كيه كه داره تن لش خودش رو وزن مي‌كنه... (نمي‌دونم چرا تنمون رو وزن مي‌كنيم،‌ ولي روحمون رو نه؟ راستي روحمون بزرگه يا نه؟ شايد نيست كه نيازي به وزن كردنش نمي‌بينيم.) داشتم مي‌گفتم... نشستم كنارش، ‌چهار زانو، ‌مثل خودش، روي سنگفرش پياده‌رو. اولش نگاه‌هاي سنگين رو احساس مي‌كردم. ولي ازش ياد گرفتم كه نگاه نكنم. خيلي‌ها ارزش نگاه كردن رو ندارند... چه افتخاري بود برام كه قبول كرد باهاش دوست باشم. درد دل كرد و كردم... گفتم چقدر داشته باشي خيلي خوشحال مي‌شي، كمي فكر كرد. گفت پـــــــــــــــنج هزار تومن. (چقدر سخته دست بكني توي جيبت و فقط سه هزار و دويست تومن داشته باشي). قبول نكرد گفت من كار مي‌كنم نه گدايي. گفتم: اگه بابات يا يه دوستي هديه بهت بده چي؟ گفت اون فرق ميكنه. گفتم: بذار دوستت باشم،‌ گفت هستي ولي... گفتم چند بار برم روي ترازو و بيام پايين بي‌حساب ميشيم؟ خنديد، قبول كرد... چه لبخند دلنشيني(راستي چرا قشنگي لبخند آدما با قشنگي روحشون ارتباط مستقيم داره؟). دستام توي جيبم، تا خوابگاه پياده رفتم...

خيلي وقته با هيچ پسر بچه‌اي كنار خيابون روي سنگفرش پياده‌رو  دوست نشده‌ام، ما مثل مترسکیم...

                ديديم گرسنه‌اند، درهـم نشديم

                افتاد كلاه غيرت و خـــم نشديم

                بر شانه‌ي ما كلاغ‌ها مي‌رقصند

                ما مثل مترســكيم، آدم نشديم

                                                                   آذر ماه ۱۳۸۰

+ پنجشنبه 4 آبان13851:36  احسان بيگ‌زاده | 
درباره من
لیسانس مهندسی پزشکی، دانشجوي فوق ليسانس مهندسي فن‌آوري اطلاعات و ارتباطات (ICT)- کارشناس تجهيزات پزشكي، مسئول شبكه و فن‌آوري اطلاعات، مدرّس دانشگاه جندی شاپور، شاعر، خطاط (آن که خود خواندی ولاغیر!) ، مجری شبکه استانی سیما، مردي از تبار كُرد و دیگر هیچ!

 
وبلاگ دوستان شاعرم
عمو قاسم!
نخي از مخمل و ابريشم(دکتر بهروز یاسمی)
دكتر محمدكاظم كاظمي
باوه‌يال(نورمراد رضايي)
واران(جليل صفربيگي)
بركه مهتاب(مهدي معارف)
خنده‌ي شيرين انار(مراد رستمي)
حوض فيروزه‌اي
دوستي براي تمام فصول، علیرضا منجذب
ما معتقديم عشق سر خواهد زد (دكتر سيدعلي انجو)
سالهای تاکنون (عبدالجبار کاکایی)
نيما سيفي مقدم
خلیل جوادی
محمدرضا رستم پور

وبلاگهايي كه سر مي زنم
روزمرگی های یک کاوه!
نیمه پنهان من (شکیبا)
انجمن فيزيك‌خواران
به مريم بگوييد بخندد
اندر احوالات "قباق‌تپه"
عشق آفلاين
نجف‌زاده (خبرنگار محبوب من)
لحظه‌هاي هستي‌ام
بهار با قلم عشق مي نويسد
مریم و سعید زیر یه سقف
خاطرات دختری به نام سپیده
من، فقط یک زن
آرشيو اشعار و نوشته ها
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
 

 RSS


ايميل من:

ehsan_sahel@yahoo.com