تبليغاتX
من با تو غزل مي‌آفرينم...
شاعر نيَم و شعر ندانم كه چه باشد..........................من مرثيه‌خوان دل ديوانه‌ي خويشم
تقديم به همسرم مريم، كسي كه پيوند ناگسستني روح‌ها را با او تجربه كردم. كسي كه زندگيش با من بيشتر عذاب بوده تا خوشبختي. اما ميدانم كه ميداند چقدر دوستش دارم. اي كاش بيشتر از اين از دستم برمي‌آمد...

                         باور دارد كه دختري خوشبخت است

                    از اين بابت خـيال من هم تخت است

                    معشوقه‌ي من از آسمان آمده است

                    انگار كه باورش برايت سخت است؟!

+ چهارشنبه 29 شهریور13859:48  احسان بيگ‌زاده | 
سلام! الان یه نفس عمیــــــــــــــــق می کشم بعد میگم سلام!
نمیدونم چرا، خیلی زود اعصابم آروم شد. فکر میکردم تا مدتها حالم بد باشه.
پس سلام!

وصال آن لب شیرین به خســـروان دادند
تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی
                                                     ه.ا.سایه

راستی! حیف نباشه این همه راه میاین اینجا سر میزنین، اونوقت نظرتون رو راجع به شعرها نمی گین؟ آخه من با چه امیدی شعر بگم؟
به زودی با شعرهای جدید آپ میکنم. یا حق!

 

+ سه شنبه 28 شهریور138513:40  احسان بيگ‌زاده | 
دوست ندارم يادمون بره. دوست ندارم خودمون رو قهرمان جلوه بديم، دوست دارم بدونيم براي چي جنگيديم!                     

                            ما ميله به ميله يكـنفس جنگيديم

                       يك‌چند نشستيم، سپس جنگيديم

                       "پرواز" ولي بهـانه‌اي بيــــش نبود

                       ما در پي دانه با قفـــس جنگيديم

+ یکشنبه 26 شهریور13859:39  احسان بيگ‌زاده | 

شانزده ارديبهشت، شانزده ارديبهشت، روز اولين ديدار، همچنين روز ازدواجم و همچنين روزي كه اين شعر رو گفتم، عجب روزيه اين شانزدهم...

                        اي چشم تو شعر دلنشينم مريم!

                    من با تو غزل مي‌آفريـــــنم مريم!

                    يك لحظه به مـن نگاه كن پلك نزن

                    تا چشم تو را ســـــير ببينم مريم!

                                                                                               شانزدهم ارديبهشت ۱۳۸۰

+ جمعه 17 شهریور13859:56  احسان بيگ‌زاده | 
   عرصه‌ی شعر شاید تنها جاییه که آدم می‌تونه بدون اینکه حساب و کتاب پس بده اونچه که به قلبش الهام میشه و به زبونش جاری میشه رو بنویسه، بی هراس حساب و کتاب! پس آرام زمزمه کنید...           

 

                    به من سلام نکن پاسـخت نخواهـــم داد
                    بـرو که بدرقـــه‌ات لعـــــنت غزلــــــها باد

                    خـیال می کــنی از تو دل خوشی دارم؟
                    برو برای همیـــــشه، تو رفـــته‌ای از یاد

                    کلاه عقـــل خـــودت را دوباره قاضی کن
                    به ذهن خود بســــپار آنـــچه اتفاق افتاد

                    به عشقهای مجازی، به کوه و تیشه بگو
                    رسیــــده است به پایان حــــکایت فرهاد

                    تمام حرف مـن این است، باز می‌گـــویم
                    به من سلام نکن پاســـخت نخواهم داد!

+ چهارشنبه 15 شهریور13859:19  احسان بيگ‌زاده | 
ببخشيد! به جبر روزگار و سهل‌انگاري خودم مجروح شدم و پام چند تا بخيه خورد... همه‌ي اينا يه طرف و مشكلات دانشگاه يه طرف. يكي ايميل زد و گفت نكنه تو هم مثل بقيه براي شونه خالي كردن از زير كارها اين بهانه رو آوردي؟ ميدونيد در پاسخ چيكار كردم؟ قبلش بايد بگم كه از قضا در لحظه آسيب ديدگي و حتي هنگام بخيه شدن و ...) خانواده داشتن ازم فيلمبرداري ميكردن. نقد نقد بود! از روي فيلمش سه تا عكس تهيه كردم و براش فرستادم. بعدش هم براش نوشتم كه خوب اين از ما! حال دليل شما چي بوده كه شونه خالي كرديد و مشاركت نكرديد؟
از دانشگاه كه بگذريم، باز هم ببخشيد كه چند روزي آنلاين نبودم. از امروز سعي ميكنم باز هم از شعرهاي قديمي و جديد هر چي يادم بود باز هم اينجا بنويسم.
منتظر باشيد، نظرات گل‌تون رو با دقت ميخونم. يا حق!
+ یکشنبه 12 شهریور138513:41  احسان بيگ‌زاده | 
تقدیم به خودم - کودکی که فقط سنش زیاد شده است- و  همه کبوترانی که لانه شان را خراب کردم!

ای کاش که باز گردد آن افــسانه

آن کودک و آن کبــــــوتر و آن لانه

ای کاش که بچه باشـم و بابا هم

فریــــــــاد زند: مگر نیایی خانه!!

+ یکشنبه 12 شهریور138513:8  احسان بيگ‌زاده | 
بذارید یه غزل به ياد روزهاي خوب کودکي براتون بنویسم:

                    دیــــشب به یـــــــاد روزگار خردســالی
                    رفتــــــم میــان کوچه‌ای در این حوالی

                    یادش به خیــــــــر ایام شاد کودکیــهام
                    آن کــــودک ســــر به هــــوای لاابــالی

                    از بازی ما در میــــان کــــــــوچه‌ی تنگ
                    لبریــــــــز میشد کاسـه‌ی صبـــر اهالی

                    انگــــار دنیـــــا را به مــــا میـــــداد بـابـا
                    با دادن یک اســــــکناس صد ریــــــــالی

                    من آرزوی تیــــــله‌بـــــازی دارم امـــا...
                    با بیست و شش سال می‌ماند مجالی؟

                    دیــــشب نبـــودید و خودم تنــــها دویدم
                    جای تمــــــام بچـــه های کوچـه خالی!

+ یکشنبه 12 شهریور138512:50  احسان بيگ‌زاده | 
درباره من
لیسانس مهندسی پزشکی، دانشجوي فوق ليسانس مهندسي فن‌آوري اطلاعات و ارتباطات (ICT)- کارشناس تجهيزات پزشكي، مسئول شبكه و فن‌آوري اطلاعات، مدرّس دانشگاه جندی شاپور، شاعر، خطاط (آن که خود خواندی ولاغیر!) ، مجری شبکه استانی سیما، مردي از تبار كُرد و دیگر هیچ!

 
وبلاگ دوستان شاعرم
عمو قاسم!
نخي از مخمل و ابريشم(دکتر بهروز یاسمی)
دكتر محمدكاظم كاظمي
باوه‌يال(نورمراد رضايي)
واران(جليل صفربيگي)
بركه مهتاب(مهدي معارف)
خنده‌ي شيرين انار(مراد رستمي)
حوض فيروزه‌اي
دوستي براي تمام فصول، علیرضا منجذب
ما معتقديم عشق سر خواهد زد (دكتر سيدعلي انجو)
سالهای تاکنون (عبدالجبار کاکایی)
نيما سيفي مقدم
خلیل جوادی
محمدرضا رستم پور

وبلاگهايي كه سر مي زنم
روزمرگی های یک کاوه!
نیمه پنهان من (شکیبا)
انجمن فيزيك‌خواران
به مريم بگوييد بخندد
اندر احوالات "قباق‌تپه"
عشق آفلاين
نجف‌زاده (خبرنگار محبوب من)
لحظه‌هاي هستي‌ام
بهار با قلم عشق مي نويسد
مریم و سعید زیر یه سقف
خاطرات دختری به نام سپیده
من، فقط یک زن
آرشيو اشعار و نوشته ها
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
 

 RSS


ايميل من:

ehsan_sahel@yahoo.com