براي آخــــــرين بار آمــــــد آن‌ روز
گُلـــي آورد، بعـــدش چـــند نقطه

دلــــــــم لرزيــــــد وقــت رفتن او
چو برگي زرد، بعـــدش چند نقطه

و وقتي دور شد يك‌لحظه برگشت
نگاهي كرد، بعــــــدش چند نقطه...

                                             اهواز-پاييز ۷۸

بايد كه شبيه سنگ محــكم باشيم

تا مثل هميشه هر دو با هم باشيم

با گريه شبي قول به هم مي‌داديم

تا روز ابد عاشـــق و مَــحرم باشيم

                                چندی است پر از ناز شـــقایق شده ام

                                انگار دچــــــار وضـــــع سابق شده ام!

                                بیــــــن خودمان بمــــاند اما انـــــــــگار

                                از بخــت بدم دوباره عاشـــق شده ام!

رخت از دل ایـن کویـــــــر بردار و بـــــرو

دســـت از ســــر این حقــیر بردار و برو

این حلقه که دسـت ماست مال تو نبود؟

این حلقه ی تو بگــــیر بردار و بــــــــرو!

من مانده‌ام و صدای رقص پایت

و خاطره ی همیـــشه پابرجایت

گفتی که در انتـظارم آنقدر بمان

تا سبز شود علــف به زیر پایت!

فرهاد کجاسـت تا ببیـــند من را

الـــــبرز بجای بیستون کـندن را

شیرین مرا بگو که فرهادت مُرد

شاید به دروغ سردهد شیون را

عاشق که شدم غصه ی نان هیچ نبود

جز شـــــعر و غـزل میانمان هــیچ نبود

بر سنگ مــــــزار من چنین بنویســــید

عاشق تر از او در این جــهان هیچ نبود

دیدیم گرسنه اند٬ درهم نشدیم

افتاد کلاه غـــیرت و خم نشدیم

بر شانه‌ی ما کلاغها می رقصند

ما مـثل مترسکیم٬ آدم نشدیم!

ای مونس من در این شب پایـیزی

من جز دل ساده‌ام ندارم چــــیزی

یکسر همه بر باد فنا خواهــد رفت

عمری که شما به پای من میریزی